Ελένη Στασινού

Ποιήτρια

Από εδώ η Ελένη, ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας: ιδιωτικός άνθρωπος με ζεστό χαμόγελο και παιδική ζωντάνια. Σφίγγοντας της το χέρι καταλαβαίνεις πως δεν είναι τυχαία η πόρτα από την οποία βγήκε. Από τα ποιήματα της ξεφέγγουν νεανικές εντάσεις και αναδιπλώνονται ανθρώπινα προσωπεία τρομακτικά γνώριμα, άλλοτε δελεαστικά άγνωστα.

Μας επέτρεψε να φιλοξενήσουμε τα παρακάτω από την πρώτη έκδοση ποιημάτων της

Γνωρίστε την…

«Άρνηση Εξουσίας»

Κοιτάζαμε την κόκκινη γραμμή…

Δεν μπορείς να πολιορκήσεις την Τροία.
Έπρεπε να θυσιάσεις την πολυτέλεια της πλάνης
Για την σαρκωμάτωση της σεμνότητας.
Στο σεληνόφως αλλάζεις σελίδα στον σκεπτικισμό του τραγωδού.
Πώς θα περίσφιξης τον κόσμο;
Τα σύνορα της ποικιλότητας πλαταίνουν,
Όταν ιχνηλατείς την επαύξηση του γόρδιου δεσμού.
Αποχωρίζεσαι τους συντρόφους γιατί λιποτακτείς.

Δεν μπορείς να πολιορκήσεις την Τροία.
Η άρνηση τις εξουσίας στεριώνει,
Σ’ έναν αστάθμητο παράγοντα που σε εκδίδει.
Τα πρωινά επιχειρείς να γίνεις καταδότης.
Πώς θα μεγαληγορήσεις τη σκλαβιά;
Η ξεραΐλα των πόθων σου ζυγιάζεται,
Όταν ζεσταίνεσαι από τις σκέψεις μιας καταδίκης.

Η κόκκινη γραμμή παγώνει…
Αρνήθηκες ότι ο αλέκτωρ ελάλησε τρεις φορές,
Πριν ο ήλιος ανατείλει…

------------------------------------------------------------------------------


«Ελένη»

‘Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη…’
Θυμάσαι γιατί υπάρχουν ήρωες;
Υπάρχουν; Το πιστεύεις;

Το παραμύθι της απαγωγής τις αλλοδοξίας,
Έγινε σεμνή ιδεολογία μιας νύχτας ολόγυμνης,
Που δεν βρήκε τι να φορέσει…
Κρέμασε ψηλά τη γλώσσα του πολέμου,
Που στάζει ήρωες μέχρι να ξεραθεί…
Ήχοι από πανοπλίες στο κέντρο της θάλασσας,
Αποστομώνουν την εκδορά των μύθων,
Σημάδι ότι οι Πλάτρες υπάρχουν…
Δεν πιστεύεις σε ότι δεν βλέπεις.
Δεν πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός.
Αυτός δεν είναι Ήρωας;
Το μόνο που πιστεύεις,
Είναι ότι παντού υπάρχει ένας Πάρης,
Παντού υπάρχει μια Ελένη…

Μην ξεχάσεις εκείνη τη νύχτα,
Φόρα της μιαν Ελένη,
Για να μην μείνει γυμνή από πλάνη…
(Για μια νύχτα γυμνή, για μια παραχάραξη νεκρή…)